In de schaduwrijke diepten van een oeroud bos stonden Amlund de Tovenaar en Frod de Hobbit oog in oog met een geduchte tegenstander. Een enorme, dreigende spin, met ogen die boosaardig fonkelden, schoot op acht dunne poten op hen af. De grond beefde onder zijn gewicht en de spanning was te snijden.
Amlund, wiens oranje gewaden als vuur wapperden, hief zijn staf hoog op en riep een beschermende lichtbarrière op. Zijn ogen fonkelden van vastberadenheid terwijl hij een eeuwenoude bezwering reciteerde, zijn stem echoënd tussen de bomen. "Blijf dichtbij, Frod," riep hij, zijn toon vastberaden maar geruststellend. "We staan tegenover een wezen van de duisternis, maar wij zijn het licht."
Frod, die zijn zwaard stevig vastklemde, knikte en nam een verdedigende houding aan. Ondanks zijn kleine gestalte was het hart van de halfling dapper en zijn geest onbuigzaam. "We zullen overwinnen, Amlund," antwoordde hij met vaste stem. "Samen zijn we onoverwinnelijk."
De spin sprong naar voren, haar giftanden druipend van het gif, maar Amlunds barrière hield stand. Met een snelle beweging schoot Frod naar voren, zijn zwaard sneed met precisie door de lucht. De spin gilde van woede toen Frods zwaard doel trof en een diepe wond in haar chitineuze pantser ontstond.
Woedend brulde de spin achteruit, maar Amlund was er klaar voor. Met een laatste, krachtige bezwering ontketende hij een stortvloed aan vlammen, die het monsterlijke wezen in een gloed van vurig licht hulde. De spin kronkelde en spartelde, maar de gecombineerde kracht van de tovenaar en de halfling bleek te veel.
Toen de vlammen doofden, zakte de spin verslagen in elkaar. Amlund en Frod stonden zegevierend, hun band van vriendschap en moed onbreekbaar. Het bos, dat eerst in schaduwen gehuld was, leek nu iets lichter, een bewijs van hun overwinning op de duisternis.
De overwinning was behaald, maar hun avontuur ging verder, want in een wereld vol magie en mysterie zou het licht van helden als Amlund en Frod altijd door de donkerste nachten heen schijnen.