Percy de pinguïn hield van niets meer dan een goed potje voetbal . Hij had zijn hele leven rondgewaggeld op Antarctica, dromend van de dag dat hij zijn favoriete team in het echt zou zien spelen. En nu, eindelijk, was die dag aangebroken.
Toen Percy het stadion binnenliep, kon hij zijn opwinding nauwelijks bedwingen. Hij was omringd door duizenden juichende fans, die allemaal reikhalzend uitkeken naar de start van de wedstrijd. Maar Percy had een plan: hij had een tas vol snuisterijen en souvenirs meegenomen, in de hoop snel wat winst te maken door ze aan nietsvermoedende toeschouwers te verkopen.
Percy baande zich een weg door de menigte en probeerde zijn waar aan te smeren aan iedereen die wilde luisteren. Hij verkocht hoeden en sjaals, vlaggen en spandoeken, allemaal voorzien van het logo van zijn favoriete team. Maar toen hij in zijn tas graaide om nog iets te pakken, haalde hij per ongeluk iets tevoorschijn wat hij niet had mogen hebben: een glimmend zilveren horloge dat hij had gestolen uit een nabijgelegen juwelier.
De nietsvermoedende toeschouwer gaf gretig zijn geld af, zonder te beseffen dat hij gestolen goederen kocht. Maar voordat Percy kon ontsnappen, werd hij opgemerkt door een scherpzinnige bewaker. De bewaker snelde naar Percy toe en eiste te weten wat er in zijn tas zat.
Percy probeerde kalm te blijven en hield vol dat hij gewoon een onschuldige pinguïn was die wat geld wilde verdienen. Maar de bewaker trapte er niet in. Hij doorzocht Percy's tas en vond een heleboel gestolen spullen: horloges, sieraden en zelfs een paar mobiele telefoons.
"Je gaat eruit," gromde de bewaker , terwijl hij Percy bij zijn nekvel greep en hem zonder pardon het stadion uit smeet. Percy keek vol ontzetting toe hoe de poorten achter hem dichtgingen, waardoor hij de wedstrijd waar hij zo naar had uitgekeken, niet meer kon zien.
Terwijl hij waggelend het stadion verliet, kon Percy een gevoel van schaamte niet onderdrukken. Zijn liefde voor geld en zijn verlangen naar snelle winst hadden zijn oordeel vertroebeld, en nu betaalde hij daar de prijs voor. Maar hij wist dat hij van zijn fouten moest leren en een nieuwe manier moest vinden om de kost te verdienen – een manier die niet inhield dat hij nietsvermoedende toeschouwers bestolen.