In de stille woestenij van de Garmuth-woestijn rezen zandstenen structuren uit de duinen als skeletachtige vingers, tijdloze overblijfselen overgeleverd aan de genadeloze zon en het onverzadigbare zand. In het hart van dit onvergeeflijke landschap brak de figuur van Inna de Heksenjager door de horizon, een silhouet dat zich aftekende tegen de vurige achtergrond van de ondergaande zon. Haar gelaatstrekken waren gehard door talloze gevechten tegen het occulte en onheilige, haar ogen straalden vastberadenheid uit.

Om haar middel hingen haar trouwe metgezellen: een paar ingenieus vervaardigde musketpistolen, gesmeed uit de overblijfselen van een gevallen ster. Ze droegen namen: Wraak en Verlossing, eeuwige symbolen van haar onophoudelijke strijd tegen de duisternis.

Na urenlange, zware tocht stond Inna voor de ingang van een eeuwenoude zandstenen kerker. Geruchten spraken van een sinistere aanwezigheid die in het hart ervan huisde, een wezen van een andere wereld, een vrouw die vervloekt was om al meer dan duizend jaar als mummie rond te dwalen.

Ze haalde diep adem en stapte de kerker binnen. Het was er angstaanjagend stil, de lucht zwaar van de last van talloze vergeten jaren. Ze bewoog zich met uiterste precisie, haar vingers streelden de hiërogliefen die in de stenen muren waren gebeiteld. Ze vertelden verhalen over een machtige priesteres, wier leven was getekend door verraad en zwarte magie, gevangen in een eeuwige cyclus van dood en wederopstanding. Het verhaal bevestigde Inna's ergste angsten, maar ze zette door, gedreven door plichtsbesef en een onwrikbare vastberadenheid.

Plotseling galmde een afschuwelijke gil door de spelonkachtige gangen, waardoor Inna de rillingen over haar rug voelde lopen. Uit de diepte van de duisternis doemde een figuur op – een vrouw, getooid in eeuwenoude koninklijke gewaden, haar ogen vlammend met een bovenaards vuur. De lucht werd dik van kwaadaardigheid toen de mummie naderde, haar eeuwenoude vloek weergalmend door de kerker.

Inna trok Retribution en Redemption tevoorschijn, haar vingers vonden troost in het koude, vertrouwde gewicht van de pistolen. De mummie stormde op haar af met een onnatuurlijke snelheid. Ze vuurde, het gebrul van de musketkogels galmde door de kerker. Eén schot trof de mummie recht in de borst, de kracht ervan duwde haar achteruit.

Maar ze was nog lang niet verslagen. De mummie sloeg terug met krachtige magie en slingerde een golf van duistere energie naar Inna. Maar de heksenjager was snel, ontweek de aanval en beantwoordde deze met een salvo aan schoten.

De strijd woedde voort, een dans van kogels en magie, een eeuwenoude vloek die botste met moderne vastberadenheid. Langzaam maar zeker kreeg Inna de overhand. Haar schoten troffen doel, elke explosie dreef de mummie terug en verzwakte de eeuwenoude betovering die haar bijeenhield.

Eindelijk, toen de echo van het laatste schot wegstierf, zakte de mummie in elkaar, haar lichaam verpulverde tot stof en herinnering. De vloek was verbroken. Een stilte daalde neer over de kerker, alleen onderbroken door Inna's zware ademhaling. Ze stopte haar pistolen weg en voelde een steek van verdriet om de vrouw die verloren was gegaan in tijd en magie.

Inna kwam uit de kerker tevoorschijn, de ochtendzon wierp lange schaduwen op de woestijnbodem. Een gevoel van kalmte overspoelde haar toen ze terugkeek naar het zandstenen bouwwerk. Ze was gekomen, ze had gevochten en ze had overwonnen. Weer een duisternis was uit de wereld verdreven. Met een vastberaden knik liep ze weg, de stille kerker achter zich latend, klaar om de volgende magische tegenstander te confronteren die haar pad durfde te kruisen.