In een afgelegen hoek van de herberg Elfrealm, onder het flikkerende licht van een eenzame kaars, zaten vier personen. Het was een bont gezelschap, een onwaarschijnlijke verzameling door het lot getekende zielen: Amlund, een tovenaar van hoge leeftijd, wiens stormachtige ogen de geheimen van eeuwen verborgen hielden; Uddir, een ruige dwerg, met een bijl waarvan de randen verhalen vertelden over tijdloze veldslagen; Belevor, een strenge menselijke boswachter, wiens geharde blik zo scherp was als het zwaard aan zijn zijde; en Feydhil, een etherische elfenboogschutter, met een pijlkoker vol glimmende pijlen, die fluisteringen van haar stille kracht weerklonken.

'Waarom brengt u ons samen, Amlund?' vroeg Belevor, terwijl hij de tovenaar met wantrouwen in de gaten hield.

Amlunds blik werd getrokken naar een oude kaart, waarvan de randen verschroeid en vervaagd waren. Zijn vinger wees naar een zwartgeblakerde plek, een vlek die het verder zo mooie landschap ontsierde. "Koning Drengnir," fluisterde hij, zijn stem nauwelijks hoorbaar boven het omgevingsgeluid van de herberg.

"Drengnir?" spuugde Uddir, zijn robuuste gezicht vertrokken in een grimas. "Het zwarthartige beest dat door de zalen van mijn volk raasde, ons goud tot stof deed verpulveren en onze trots tot puin maakte?"

"En diezelfde bruut die het Feywood met de grond gelijk maakte," voegde Feydhil eraan toe, haar gewoonlijk kalme stem trillend van een mengeling van verdriet en woede. "Zijn goddeloze vlammen verteerden onze heilige bomen, onze voorouderlijke huizen, en dwongen ons in ballingschap."

"En het waren zijn plunderende handlangers die mijn dorp aanvielen," mompelde Belevor, terwijl hij onwillekeurig zijn handen balde. "Zijn machtswellust kent geen grenzen. Ik heb gezien hoe families uit elkaar werden gerukt, de onschuldige levens die hij heeft geëist..."

Amlund knikte, het vuur in zijn ogen weerspiegelde hun gezamenlijke haat tegen de tiran. "Zijn schrikbewind heeft zich wijd en zijd verspreid. Het is hoog tijd dat we onze krachten bundelen, want verdeeld gaan we ten onder. Maar samen kunnen we een einde maken aan zijn tirannie."

De zwaarte van hun missie hing als een donkere wolk in de lucht; hun eerdere ontmoetingen met Drengnir verbonden hen. Een gemeenschappelijke vijand, een gemeenschappelijk doel. Drengnirs schrikbewind had een diepgewortelde haat in hen gewekt, een brandend verlangen naar wraak. Terwijl hun stilzwijgende overeenkomst steeds sterker werd, wisten ze dat dit nog maar het begin was van hun grootse en gevaarlijke avontuur om de tirannieke koning te verslaan.